klaar boven midden

 


H.O.E.K. is een beweging 
van mensen in Vlaanderen met een hart voor de wereld!




Onze aandacht gaat vooral naar landen met een communistisch verleden. 

Wij willen met die mensen contact houden en vriendschappen uitbouwen.

De Solovetski-eilanden vormen een archipel in de Ongegabaai van de Witte Zee. Er wonen ongeveer 1300 mensen. Wie in de geschiedenis graaft, komt deze plek tegen als hoog religieus oord, maar eveneens als de meest schrikwekkende plek: een verbanningsoord voor ongewenste personen en/of dwarsliggers. Tsaar Ivan de Verschrikkelijke liet er al zijn tegenstanders opsluiten, waaronder ook veel monniken.

Strafkamp

Recents in ons geheugen liggen de straf- en werkkampen (vanaf 1921) voor politieke gevangenen onder het Sovjetregime. Alexander Solzjenitsin drukte onze neus op de feiten in zijn boek 'de Goelag Archipel'. Een voor ons gekende katholieke priester uit Letland, Boleslas Sloskans zat er ook in gevangenschap. Het afgelegen gebied, de extreme natuur- en klimaat- en leefomstandigheden deden nog een extra schep op de harde repressie die mensen er moesten ondergaan. Vele dwangarbeiders en weggevoerden stierven er van ondervoeding en uitputting wat aan de eilanden een heel bizarre en slechte naam geeft. De aanblik op het complex is imponerend. Maar zo anders waren de gedachten en gevoelens bij de aankomende gevangenen. De huidige kloostergemeenschap weet dan ook niet goed blijf met het verschrikkelijke verleden.

Solovetski-klooster

Sedert 1991 is het kloostercompex terug gegeven aan de kerk, die een lange weg van restauratie is gegaan. Bij aankomst zie je al van in de verte de dikke muren uit natuursteen en de zes stevige torens die het hele complex omringen.
Het meest indrukkende gebouw binnenin is het Spaso-Preobrazjenski sobor uit 1566. Zijn witte muren en vele koepeltjes maken indruk en wekken sympathie tegelijk. Naast nog andere kerken, een refter, watermolen en klokkentoren bevindt er zich een museum die de harde tijd onder Stalin terug oproept.

266px-prokudin solovki2

Momenteel zijn er een 40-tal broeders en hun abt German, genoemd naar een van de eerste monniken die er samen met monnik Zosima en Savvati in 1429 op deze onherbergzame archipel aankwamen en het klooster in opbouw plaatsten. Abt German staat er af en toe bij stil, dat net hij als eerste weer aankwam na de val van het communistische bewind. In het begin waren zij geen welgekomen gasten maar nu nemen al verschillende eilandbewoners deel aan de kerkdiensten.

Slecht 4 maanden per jaar zijn de eilanden per boot bereikbaar. Het klimaat werkt een korte zomer af en de rest gaat over in de poolwinter. Zo begrijp je beter dat Solovski de ideale plek was voor wie het Kremlin ver van zich wou of wilde doen verdwijnen. De eilandbevolking leeft vandaag van de visserij en een handvol toeristen.
In de zomer zijn katholieke en orthodoxe studenten er gaan werken. Elk op hun manier droegen zij een steen bij om de leefsituatie te verbeteren. Het zijn jongeren uit Oekraine, Italie, Polen... Net in dit wrede oord komen zij tot vrede onder elkaar. Het was ook een van de initiatieven rond het 1025-jarig bestaan van het Doopsel van het oude Rusland, toen nog zonder onderscheid in geloofsgroepen als katholieken en orthodoxen.

__________________________________________________________________

Boleslas Sloskans werd op 31 augustus 1893, in Tilgale,
in Letland geboren.

Hij beëindigt zijn studie in Sint Petersburg, Rusland, en wordt tot priester gewijd op 21 januari 1917. In de herfst van hetzelfde jaar breekt de revolutie van de bolsjewieken uit en komen de communisten aan de macht. Geleidelijk aan wordt het godsdienstonderwijs verboden, de kerken gesloten, de bisschoppen en priesters gevangen genomen. Later wordt hij in het geheim tot bisschop gewijd. Hij krijgt de diocesen Mohilev en Minsk in Wit-Rusland onder zijn hoede.

Hij wordt bespioneerd, in de val gelokt en vals beschuldigd en gevangen genomen. Na een omzwerving van verschillende gevangenissen, belandt hij in Solovki voor 3 jaar. Hij valt er op in zijn eenvoud, verzamelt de christenen in de gevangenis, viert er eucharistie, meestal in het geheim. Nog voor de drie jaar om zijn, wordt hij naar een andere gevangenis gebracht. Hij komt een tijd vrij, wil terug naar zijn bisdommen in Wit-Rusland maar de kerk en de situatie brengen hem naar Riga - Letland en in 1947 naar België. Hier neemt hij de zorg op van gevluchte Letse seminaristen. Hij zal in de abdij van Keizersberg verblijven.

Hij sterft op Paaszaterdag 1981. Op 10 oktober 1993 wordt zijn stoffelijk overschot teruggebracht naar Letland. Hij wordt bijgezet in de crypte van het nationale heiligdom in Aglona.

 

Roger Vanhopplinus schreef ooit een boek over deze bisschop.
Hij heeft hem persoonlijk gekend en waardeerde hem heel sterk.

1995 

 

 

  

Nieuwsbrieven

mc9004414921

 Onze nieuwsbrief verschijnt 2x per jaar
  > per post
> digitaal

Laatste nieuwsbrief


Inschrijven nieuwsbrief:
via de Post ontvangen 


Inschrijven nieuwsbrief:
digitaal ontvangen

Website created by H.O.E.K.